پناهگاه امن خانه

پـــــــــــــــــــدر همون کسی هست
که لرزش دستش دیگه چیزی از چای توی استکان باقی نگذاشته
ولی بهت میگه به من تکیه کن
و تو انگار
کوه رو پشتت داری…

 فرقی نمی کند چطور بودنش,



دور یا نزدیک بودنش, پیر و جوان بودنش, خندان و اخمو بودنش ..



همین که هست



دلگرمی من را کافیست ....



صدای گامهای پدر به من آرامش میدهد



حتی زمانی که با صدای عصایش همخوانی میکنند



دوستت دارم ای مهربان، پر صلابت، پــــــــــــدر

من نبودم و تو بودی ،
بود شدم و تو تمام بودنت را به پایم ریختی ،
حالا سالهاست که با بودنت زندگی می کنم ،
هر روز، هر لحظه، هر آن و دم به دم هستی .
…
ببخش که گاهی آنقدر هستی که نمی بینمت ،
ببخش تمام نادانیها و نفهمی ها و کج فهمی هایم را،
اعتراض ها و درشتیهایم را ، و هر آنچه را که آزارت داد .
دستانت را می بوسم و پیشانیت را ،
که چراغ راه زندگیم بودی و هستی و خواهی بود ،
خاک پایت هستم تا هست و نیست هست .
به حرمت شرافتت می ایستم و تعظیم می کنم .

دوستت دارم پدرم تکیه گاهم